"ความหอมเป็นสิ่งดึงดูดใจต่อผู้ที่ได้กลิ่น แต่คุณรู้หรือไม่ว่าความหอมมีอานุภาพมากกว่าที่คุณคิด"




หนังอเมริกาที่ทั้งเรื่องอยู่ในฝรั่งเศสเรื่องนี้ ในครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อและเรื่องย่อ ผมเดาว่าน่าจะเป็นหนังเครียดๆจิตๆทั้งเรื่อง จึงไม่คิดที่จะดู แต่หลังจากทนกระแสคำแนะนำจากหลายๆฝ่ายไม่ไหว จึงตัดสินใจหยิบหนังเรื่องนี้กลับบ้านด้วย

PERFUME หรือน้ำหอมมนุษย์ หนังย้อนยุคที่พาผมเข้าไปในปี 1766 ในนครนครกราสซี่ ของประเทศฝรั่งเศส

22 ปีก่อนหน้านี้ ฌ็อง-แบ็ปติสต์ เกรนูอีลเล่ (ตัวเอกของเรื่อง)ได้ถือกำเนิดขึ้น พร้อมพรสวรรค์ที่ติดตัวมา นั่นคือจมูก จมูกที่แสนวิเศษ ซึ่งเขาสามารถแยกกลิ่นได้ละเอียดถึงขั้นรู้ว่า ก้อนหินก้อนนั้น เปียก หรือ แห้ง

ผมชอบภาพในหนังเรื่องนี้มาก มันสะท้อนถึงความเก่าได้ใจจริงๆ ในยุคที่กรุงปารีสเป็นนครแห่งกลิ่น อาจเป็นเพราะว่า ปารีสเป็นเมืองใหญ่ ผู้คนมากมาย จนทำให้มีกลิ่นนั่นกลิ่นนี่ผสมปนเปกันไปหมด แถมเนื้อเรื่องก็ชวนหน้าติดตามและไม่น่าเบื่ออย่างที่คิด ฌ็อง-แบ็ปติสต์ เกรนูอีลเล่ ก็ไม่ได้โรคจิตจนน่าเหยียบ ตรงกันข้ามเขากลับดูน่าสงสารซะด้วยซ้ำ เขาเป็นคนมีความสามารถก็จริง แต่สิ่งที่เขาแพ้คือความทะเยอทะยานของตัวเขาเอง มันจึงชักนำให้เขาย่างก้าวเข้าไปในหนทางที่มืดมัว

เบน วิสชอว์ เล่นดีจนผมเชื่อเลยว่าเขาเป็น ฌ็อง-แบ็ปติสต์ เกรนูอีลเล่ จริงๆ คนที่จะพยายามพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่า มนุษย์มีกลิ่นจริงๆและที่สำคัญเขาพยายามที่จะทำน้ำหอมที่ดีที่สุดในโลกให้ได้ แม้วัตถุดิบสำคัญของน้ำหอมที่ว่าจะเป็นร่างของหญิงสาวบริสุทธิ์ก็ตาม

ในหนังเรื่องนี้ สอดแทรกความรู้เกี่ยวกับการทำน้ำหอมไว้มากมายไม่ว่าจะเป็นการสกัดน้ำหอมกลิ่นกุหลาบที่กุหลาบหนึ่งหมื่นดอกจะได้น้ำหอมเพียงหนึ่งออนซ์เท่านั้น(ประมาณสองสามหยอด) หรือการสร้างคอร์ดของน้ำหอมที่มีทั้งคอร์ดนำ คอร์ดหลัก คอร์ดตามและคอร์ดพิเศษ พระพุทธเจ้าช่วย! นั่นมันดนตรีชัดๆ

อีกอย่างที่หนังฝากไว้ ก็คือ พรสวรรค์ต้องมีควบคู่ไปกับคุณธรรม

สำหรับผู้ที่พร้อมจะสละเวลาสองชั่วโมงกว่าๆ และชอบดูหนัง ดราม่าย้อนยุด ผมว่าคุณไม่น่าจะพลาด PERFUME ยิ่งถ้าคุณเป็นคนที่โปรดปรานน้ำหอมด้วยละก็ ยิ่งน่าดูเข้าไปใหญ่

โดยเฉพาะในตอนท้ายของเรื่อง ที่คุณจะได้รู้ว่า น้ำหอมมีอานุภาพยิ่งใหญ่มากกว่าที่คุณคิดหลายเท่า



จะเสียดายก็อย่างเดียว



หนังเขาไม่ได้แถมกลิ่นมาให้ผมดมด้วย





ต้นน้ำ บัวไร
๑๗/๐๕/๕๐




ป.ล. เพื่อนๆหลายคน เข้ามา ติงผมว่า ทำไมเขียนถึงแต่หนังต่างประเทศ ทำไม่ไม่เขียนถึงหนังไทยบ้าง

หนังไทยคุณภาพที่ผมเพิ่งได้ดูล่าสุด แบบเรียงติดกันเลย ก็มี หัวใจทรนง เรื่องรักน้อยนิดมหาศาล สุดเสน่หา และ สัตว์ประหลาด

ผมไม่รู้จะเขียนถึงหนังสี่เรื่องนี้ยังไงจริงๆ ว่างๆคุณลองไปหาทั้ง สี่เรื่องนี้มาดู แล้วบอกผมด้วยนะครับว่าทั้งสี่เรื่องเขาสื่อถึงอะไรบ้าง

โอ๊ย! ผมยัง งง ไม่หายเลย