วันนี้ผมตื่นเช้าเป็นพิเศษครับ

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จผมก็รีบวิ่งไปที่รถทันที

สองข้างทางมีแต่ตึก

ติดรถไฟจนได้ คนยิ่งรีบๆอยู่

แต่จนแล้วจนรอด ผมก็ไปถึงจุดหมาย

ผมซื้อกุหลาบมาหนึ่งกำในราคาที่แพงกว่าปกติถึงสิบเท่า แต่ช่างเถอะ ก็วันนี้มันวันพิเศษ

ผมกลับมาถึงบ้านด้วยรอยยิ้ม






คนรักของผมอยู่เบื้องหน้า

"สวัสดีวันแห่งความรักครับ"

"คุณพ่อ คุณแม่"














ต้นน้ำ บัวไร
14/02/50

ชายหนุ่มวางเป้ใบใหญ่ลงบนเก้าอี้ว่างที่อยู่ข้างๆ ขอนแก่นยามนี้ร้อนชะมัด ยังดีที่ใกล้ๆกับพระธาตุขามแก่น นี้ มีร้านส้มตำเล็กๆน่ารักๆ ตั้งอยู่

ไม่น่าเชื่อว่าพระธาตุที่สวยงามแบบนี้จะเกิดขึ้นได้เพราะความบังเอิญ

"พี่ ต่อ มาทำอะไรถึงที่นี่" เสียงหญิงสาวที่ดูเหมือนจะคุ้นหู ทำให้ชายหนุ่มตื่นจากภวังค์

หญิงสาวที่ยืนอยู่เบื้องหน้า คือ แก้ว รุ่นน้องร่วมสถาบันเมื่อครั้งสมัยเรียน

"อ้าว แก้ว บังเอิญจริงๆ" เขาทักกลับพร้อมลุกขึ้น และเชื้อเชิญให้หญิงสาวนั่ง

"พี่ต่อ ยังไม่บอกแก้วเลยว่ามาทำอะไรที่นี่"

"พี่มา แรด" เขาตอบตามประสาคนปากเสีย

"พี่นี่แรดไกล เนอะ!"

"ไม่หรอก พอดีพี่ว่าง แล้วรู้สึกว่า พักนี่พูดจาไม่ค่อยเข้าหูใคร ทำอะไรก็ดูเหมือนจะผิดต่อคนรอบข้างไปหมด เลยอยากลองหนีความวุ่นวายเหล่านั้นมาอยู่ในที่ๆไม่มีใครรู้จัก ก็เท่านั้น" ชายหนุ่มตอบกลับพร้อมตัก ข้าวเหนียวใส่ปากคำใหญ่"

"งั้นพี่ก็พลาดแล้วแหละ ที่มาเจอแก้ว" หญิงสาวพูดในขณะที่กำลัง ซัดข้าวเหนียวคำโตเข้าปากเช่นกัน

"นั่นซิ งั้นไปซะไกลๆ"

"เฮ้ย ได้ไงพี่ แก้วถือว่าพี่ซวยเอง" ทั้งคู่ตักซุปหน่อไม้ พร้อมกัน

"ว่าแต่เราเถอะ มาทำอะไรที่นี่ แล้วมากับใคร"

หญิงสาวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะตอบ

"มาคนเดียว พอดีเบื่อๆ เลยอยากมาเที่ยว"

"แล้วทำไมไม่ไปที่อื่น วะ"

"ข่อนแก่นของพี่เหรอ?"

ไม่มีคำตอบใดๆจากชายหนุ่ม เขานึกถึงตอนที่ร่วมหัวจมท้าย ทำกิจกรรมของชมรมร่วมกับแก้วเมื่อครั้งสมัยที่ยังเป็นนักศึกษา ผู้หญิงคนนี้ เก่งและมั่นใจในตัวเองไม่เบา แม้หน้าตาของเธอไม่ได้จัดอยู่ในหมวดดาวคณะ แต่ความร่าเริงสดใส ช่างพูด และทะมัดทะแมง ก็เป็นเสน่ห์ที่ติดตัวเธอมาแต่ไหนแต่ไร

"พี่ต่อ ว่าคนเราอยู่ในโลกนี้คนเดียวได้ไหม?" อยู่ๆแก้วก็ถามขึ้น ทำลายความเงียบ

"ไม่ได้" ชายหนุ่มตอบไปตามความคิด

"ทำไม? ทีพี่ยังหนีมาเที่ยวคนเดียวเลย"

"พี่ก็แค่ เหนื่อย"

"พี่ต่อ อ้างมากกว่า"

"นี่แก้วจะชวนพี่ทะเลาะ"

"เปล่า เพราะแก้วก็เป็น"

"เป็นอะไร"

"ผิดหวังจากผู้คนรอบๆข้าง เลยหนีมาเที่ยวในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา"

"คนรอบข้างที่ว่านี่ ใช่ วิทย์หรือเปล่า?"

เธออ่ำอึ้ง "ค่ะ"

"แล้วหนีพ้นไหม?"

"เพิ่งมาพ้นในวันที่สี่ที่อยู่ที่นี่"

"พ้นจริงหรือเปล่า"

"ค่ะ ผู้ชายหมาๆแบบมัน แก้วไม่เอามาทำพันธุ์หรอก เพิ่งมารู้ว่า จริงๆแล้วมันก็นักดาบดีๆนี่เอง ฟันไปทั่ว ดีนะ แก้วมีโล่ เลยไม่ถูกมันฟัน"

"ดีใจด้วย"

"ว่าแต่พี่เหอะ พี่หนีพ้นไหม?"

"หนีใคร"

"ก็คนพวกคนที่พี่หนีมา"

"พี่ไม่ได้หนีพวกเขา แค่อยากมาหาที่เงียบๆอยู่กับตัวเองเท่านั้น"

"แล้วเป็นไง"

"ดี ซิ ได้พูดได้คุยกับตัวเอง ทำให้พี่เข้าใจตัวเอง และมนุษย์ร่วมโลกเยอะเลย"

"แล้วพี่จะทำยังไงต่อไป"

"ก็โยนความยึดติดทิ้งไว้ที่นี่ แล้วก็กลับ"

"แล้วตกลงคนเราอยู่ในโลกคนเดียวได้ไหม?"

"งั้นพี่เปลี่ยนคำตอบใหม่ เป็น ได้ แต่แค่บางเวลา"

"งั้นพี่เป็นแฟนกับแก้วไหม?"

"ไม่เอาอ่ะ พี่ชอบผู้หญิง"

"นี่พี่ แก้วก็เป็นผู้หญิงนะ"

"เอ่อ โทษที่ พี่ลืมไป"

"ได้ แต่พี่ต่อต้องไถ่โทษเป็นค่าอาหารมื้อนี้"

"เอาซิ สบายมาก"

"งั้นแก้วไปนะค่ะ ขอบคุณสำหรับความอิ่มใจและอิ่มกาย"

"เราจะไปไหนต่อ แก้ว"

"ไปแรดค่ะ ไปแรดอีกสักสองสามคืนแล้วค่อยกลับบ้าน"




ชายหนุ่มแยกกับหญิงสาวตรงหน้า พระธาตุขามแก่น พระธาตุที่เกิดขึ้นมาจากความบังเอิญ หากตอนนั้น พระธาตุพนมไม่บังเอิญสร้างเสร็จเสียก่อนที่พระเจ้าโมลียะ
จะนำพระอังคารธาตุ ไปบรรจุ จนทำให้ท่านและคณะต้องเดินทางกลับ จนมาเจอต้นมะขามใหญ่ที่แห้งตาย แล้วกลับฟื้นคืนชีพ ที่กลางทาง จึงเป็นเหตุให้ท่านเกิดความรู้สึกว่าน่าจะสร้างพระธาตุครอบต้นมะขามนี้ไว้ พร้อมกับนำพระอังคารธาตุมาบรรจุไว้ที่พระธาตุแห่งนี้แทน พระธาตุที่สวยงามเช่นนี้คงไม่บังเกิดขึ้น


ชายหนุ่มมองหญิงสาวเดินห่างออกไป ห่างออกไป เขาชักชอบความบังเอิญ ซะแล้วซิ

คนเราอยู่ในโลกนี้คนเดียวได้เป็นบางเวลาเท่านั้นแหละ



"แก้ว แก้ว แก้ว รอพี่ด้วย.........................................."









ต้นน้ำ บัวไร
31/03/50